• Główny
  • Recenzje
  • „Petit Performance” na żywo w Dallas Black Dance Theatre przenosi sztukę do sieci

„Petit Performance” na żywo w Dallas Black Dance Theatre przenosi sztukę do sieci

Dallas Black Dance Theatre w Dallas Black Dance Theatre w „Awassa Astrige / Ostrich”. Zdjęcie: Sharen Bradford, The Dancing Image.

10 lipca 2020 r.
Online - www.dbdt.com .

Sztuka w czasach korony polega na znajdowaniu sposobów na połączenie się ze społecznością online. Dallas Black Dance Theatre znalazł na to sposób poprzez swój koncert Mała wydajność , a Dance Informa miała przyjemność oglądać inauguracyjny wirtualny pokaz firmy.

Zbiór trzech performansów, które zostały zaprezentowane jako filmy taneczne, przetłumaczone z żywej sztuki na metodę najbardziej sensowną dla ich obecnej platformy internetowej. W przerwach między nagraniami dyrektor artystyczny Dallas Black Dance Theatre, Melissa Young, poświęca czas, aby zaprosić nas i zaangażować w społeczność i historię firmy oraz przypomnieć nam, „dlaczego sztuka leczy i dlaczego jej potrzebujesz. Wszyscy tego potrzebujemy ”. Dallas Black Dance Theatre to instytucja, która przekształciła się ze studia tańca w międzynarodowy zespół, którego siedziba mieściła się w dawnym Moorland YMCA. Firma uznaje historię własnego domu za miejsce, w którym wszyscy tacy jak Justice Thurgood Marshall, Ella Fitzgerald i Mohammed Ali mają również historię.



McKinley Willis wchodzi

McKinley Willis w „Essence”. Zdjęcie dzięki uprzejmości Dallas Black Dance Theatre.

Najpierw był Christopher L. Huggins ” Istota poświęcony kobietom, które go zainspirowały, i wymienia konkretnie Ann Williams, założycielkę firmy. Utwór ukazuje kobietę w każdym calu siebie, płynącą przez wieki, emocje, frustracje, ograniczenia, triumfy i wszystko inne, co składa się na życie kobiety. Oglądamy tancerkę McKinley Willis, siedzącą na krześle między kolumną drzew, tańczącą przez całe życie. Skulona w sobie, eksperymentuje z małymi figlarnymi gestami palców u rąk i nóg, które przechodzą w wielkie, skaczące ruchy beztroskiego szaleństwa, które przechodzą w śmiech, płacz, złość i dalej. Łapiesz chwile, w których Willis drapie się za brzuch, przykłada dłoń do jej włosów, skupia się na ciężkim oddechu, wielokrotnie odgarnia coś wyczerpanymi ramionami lub całkowicie rozkłada się tylko po to, by spokojnie wstać i wygładzić sukienkę. Utwór kończy się, gdy Willis macha do nas przez kamerę, jak macha do przyjaciela, tylko po to, by ta iskra rozpoznania zniknęła z jej oczu, gdy siada z powrotem na swoim krześle. Widok kobiecego życia ucieleśnionego w kobiecym ciele jest przyjemnością i skarbem, i sprawia Istota wyjątkowa wydajność.

Awassa Astriga / Ostrich pierwotnie choreografował Asadata Dafora, muzyk, tancerz i choreograf z Sierra Leone, który jako pierwszy wprowadził afrykańskie rytmy do Stanów Zjednoczonych. Tutaj dzieło zostało odtworzone przez Charlesa Moore'a i odrestaurowane przez Ellę Thompson-Moore. Celem pracy jest uchwycenie wrażenia strusia. Ale dla tych z nas, którzy nigdy nie widzieli strusia z bliska ani w prawdziwym życiu, brzmi to myląco. To przedstawienie ptaka nie jest niezręczne ani niezgrabne. Jako największy ptak na ziemi, stojący na wysokości dziewięciu stóp i rozpiętości skrzydeł sześciu i pół stopy, struś ma potężną obecność.

Przedstawienie ptaka przez Daforę, poprzez interpretację Moore'a, Thompsona-Moore'a i Pradiera, jest istotą królewską. Co jako tancerze nie powinno być szokiem. Fascynacja ptakami w choreografii obejmuje wiele stylów. Klasyczny balet wykorzystuje łabędzie, niebieskie ptaki, a nawet gołębie jako typowe postacie i obrazy. Pradier emanuje pewnością siebie, spoglądając z góry na swój nos i gwałtownie poruszając głową, pokazując nieskończoną kontrolę nad każdym mięśniem, gdy marszczy ramiona jak skrzydła. Nie są trzepotliwe ani delikatne. Są ekspansywne i obciążone, utrzymywane tylko dzięki sile pochodzącej ze środka jego pleców. Jego kręgosłup jest ułożony na szczycie miednicy w taki sposób, że naśladuje łuk długiej szyi strusia lub krzywiznę jego potężnych, wygiętych do tyłu nóg. Restrukturyzacja, aby uchwycić te obrazy, jest wystarczająco trudna, ale Pradier tańczy w tej formie i robi to pięknie.

'Co powiedzieć? Uwagi o echu i narcyzach ”. Zdjęcie dzięki uprzejmości Dallas Black Dance Theatre.

Ostatni w programie był Co powiedzieć? Uwagi na temat echa i narcyza , choreografia Jamal Story, w wykonaniu Hana Delong i Claude Alexander III. Stara historia o nieodwzajemnionej miłości, opowieść Echo i Narcyza może wydawać się wspólna. Ale choreografia Story oraz przedstawienie jej przez Delonga i Aleksandra III to nic innego. Kawałek powietrza, Co powiedzieć bada, co może stanąć na drodze miłości, choreografując jej tancerzy na dwóch oddzielnych płaszczyznach. Delong zaczyna się na podłodze, wtapiając się i wznosząc z powierzchni, wprowadzając emocje do podłogi w sposób, który jest raczej rzadki. Aleksander III schodzi z góry, owinięty białym jedwabiem. Łącząc ziemię i niebo, rozpoczynają swój duet i unoszą Delong w powietrze. Duet w powietrzu wymaga dodatkowego poziomu zaufania i zrozumienia między partnerami, które ci dwaj wyraźnie mają. Poruszając się razem, dzielą równowagę, dodają siły i znajdują wspólny środek ciężkości, gdy są zawieszeni w powietrzu.

Kamera skupia się na Aleksandrze III, który bez wysiłku i delikatnie spoczywa, gdy zwisa z jedwabiu na pierwszym planie, podczas gdy Delong tańczy za nim lekko nieostro, z zaciekłością i atakiem, które dają poczucie, że pod spokojną powierzchnią zbliża się burza. Kiedy dołącza do niej na ziemi, ruch staje się bardziej obciążony, a momenty unoszą się w górę, zanim opadają z powrotem. W końcu zostaje uniesiona do jedwabiu, owinięta w kokon z tkaniny, ponieważ podłoże miękko opada na podłogę.

Podczas gdy firmy próbują poruszać się po tym nowym krajobrazie występów podczas COVID-19, podejście Dallas Black Dance Theatre jest krokiem naprzód na nowe terytorium. Jest jednocześnie opowieścią o historii firmy i zaproszeniem dla nowych mecenasów, jest wizytówką do zaangażowania nowych odbiorców i utrzymania obecnego środowiska w tej przerwie.

Holly LaRoche z Taniec informuje.

Udostępnij to:

Ann Williams , Asadata Dafora , Charles Moore , Christopher L. Huggins , Claude Alexander III , COVID-19 , Czarny Teatr Tańca w Dallas , Recenzja tańca , recenzje tańca , Ella Thompson-Moore , Hana Delong , Jamal Story , McKinley Willis , Melissa Young , przejrzeć , Recenzje , Zion Pradier

polecany dla Ciebie

Zalecane