Czy w „Kiss Me, Kate” może być coś więcej dla kobiet?

Kelli O Kelli O'Hara w „Kiss Me, Kate”. Zdjęcie: Joan Marcus.

Studio 54, Nowy Jork, Nowy Jork.
19 marca 2019 roku.

walentynkowe zdrowie
Corbin Bleu i Stephanie Styles w

Corbin Bleu i Stephanie Styles w „Kiss Me, Kate”. Zdjęcie: Joan Marcus.

Był Pocałuj mnie, Kate ożywienie, które musieliśmy przywrócić na Broadwayu w 2019 roku? Może nie. Jeśli nie jesteś zaznajomiony z musicalem (który został pierwotnie otwarty na Broadwayu w 1948 roku), mamy do czynienia z sytuacją „show w show”, w której dramat poza sceną w naturalny sposób splata się z występami aktorów na scenie. Ta muzyczna komedia, zawierająca wszystkie elementy puzzli z Broadwayu (w tym fantastyczną, opowiadającą historię ścieżkę dźwiękową Cole'a Portera), zdobyła pierwszą w historii nagrodę Tony dla najlepszego musicalu. Jednak nawet po wprowadzeniu pewnych poprawek, które sprawiły, że program stał się nieco bardziej przyswajalny dla współczesnych widzów, mizoginia jest nadal niezaprzeczalna i… obrzydliwa.



Poza tym talent w odrodzonej produkcji Roundabout Theatre Company jest nie z tego świata. Zuchwałość i bezczelność Kelli O’Hara w roli tytułowej są doskonale odważne i zabawne (Lilli Vanessi / Katharine). Jej odpowiednik, Will Chase (Fred Graham / Petruchio), jest równie komiczny i czarujący, chociaż chemia między parą po prostu nie znajduje iskry. Corbin Bleu (Bill Calhoun / Lucentio) udowadnia, że ​​jest potrójnym zagrożeniem i siłą, z którą należy się liczyć na obu scenach i ekran. W solówce Bleu w Akcie II rytmicznie skacze w górę iw dół po metalowych schodach, tańczy na suficie i uosabia szarpany urok i techniczną łatwość współczesnego Gene'a Kelly'ego.

Preston Truman Boyd, Stephanie Styles, Corbin Bleu i Justin Prescott w

Preston Truman Boyd, Stephanie Styles, Corbin Bleu i Justin Prescott w „Kiss Me, Kate”. Zdjęcie: Joan Marcus.

Warren Carlyle Choreografia w pozostałej części serialu z pewnością nie zawodzi. Chociaż numery piosenek i tańca wydają się pojawiać znikąd i nie robią zbyt wiele, aby posunąć fabułę do przodu, są one jednak spektakularnie zabawne. Kilka niezapomnianych chwil obejmuje tupanie winogronami z mężczyznami podnoszącymi i przewracającymi bosymi kobietami do beczek i wyjmującymi je z beczek oraz szalenie (cudownie) niestosowne trio („Tom, Dick lub Harry”), w którym każdy z zalotników próbuje w górę drugiego ze ślizgami po kolanach, gigantycznymi skokami i wieloma piruetami. „Too Darn Hot”, na początku drugiego aktu, zatrzymuje show (cześć, Tony Awards?). Liczba buduje się z takim atletycznym charakterem i zapałem, że publiczność z pewnością się spoci po prostu oglądając.

Nie ma wątpliwości, że Carlyle umie choreografować, zwłaszcza w przypadku swojego męskiego zespołu, którego taniec często wywołuje aplauz średniej liczby w obu Pocałuj mnie, Kate i jego niedawne Cześć Dolly . Ale zwłaszcza w tym odrodzeniu, w którym zespół kreatywny wydawał się tak bardzo zaangażowany w wyjaśnienie niektórych nierówności płci, chciałbym, aby kobiecy zespół otrzymał tyle choreograficznej brawury, co ich męskim odpowiednikom. Podczas gdy taniec mężczyzn jest wirtuozowski, mocny, dynamiczny i współzawodniczy, taniec kobiet jest zawsze wyrafinowany, uroczy i (czy ośmielę się powiedzieć?) Nieco powściągliwy. W tym odrodzeniu w 2019 roku O’Hara otrzymała określony kierunek i niewielkie zmiany w liniach, aby uczynić jej postać silnym i równym graczem / partnerem Freda Grahama. Ale ponieważ ten pomysł nie wyszedł poza samą główną postać, zastanawiam się, czy cały męski zespół naprawdę praktykuje to, co głosi.

gdzie jest studio mam tanecznych

Mary Callahan z Taniec informuje.

Udostępnij to:

Broadway , Corbin Bleu , Recenzja tańca , Gene Kelly , Cześć Dolly! , Kelli O’Hara , Kiss Me Kate , Teatr Muzyczny , przejrzeć , Opinie , Teatr Roundabout , Nagroda Tony , Warren Carlyle , Will Chase

polecany dla Ciebie

Zalecane