Arthur Mitchell: Afro-amerykański pionier baletu

Arthur Mitchell. Zdjęcie: Eileen Barroso.

Zamknij na chwilę oczy i wizualizuj baletnicę itancerztaniec anie dwa. Czy są czarne? Są szanse, że są białe. Podczas gdy działają tam większe siły kulturowe i psychologiczne, w przeszłości i obecnie Arthur Mitchell - który nazywał siebie „Jackie Robinson baletu” - spędził swoją karierę, odrywając się od potężnego wizerunku tancerzy baletowych jako białych. Jego misją było udowodnienie, że Afroamerykanie potrafią tańczyć balet klasyczny, tak samo jak inne rasy. Mitchell zmarł 19 września 2018 roku w wieku 84 lat z powodu niewydolności nerek, podzielił się swoją siostrzenicą Juli Mills-Ross. George Balanchine dostrzegł w Mitchell na tyle, by zlekceważyć rasistowski sprzeciw wobec jego czołowych ról tanecznych w New York City Ballet (NYCB), co doprowadziło go do tego, że został pierwszym afrykańsko-amerykańskim głównym tancerzem, który zdobył międzynarodową sławę. Tańczył dla NYCB od 1955 do 1968, kiedy to rozgałęził się, by koncertować za granicą. Wkrótce potem współtworzył Dance Theatre of Harlem.

Arthur Mitchell. Zdjęcie: Jack Mitchell / Getty Images.

Arthur Mitchell. Zdjęcie: Jack Mitchell / Getty Images.

Jednak, jak Sarah Halzack opisuje w The Washington Post Mitchell chciał być postrzegany raczej ze względu na swoje własne zdolności niż jako „symbol” Afroamerykanina w balecie. Jennifer Dunning z The New York Times opowiada jak Mitchell “zmodegrał olśniewającą prezencję, najwyższy kunszt i potężne poczucie siebie ”.H.W swojej karierze otrzymał wiele wyróżnień, w tym nagrodę Dance Magazine (1975), Kennedy Center Honor (1993), stypendium MacArthur „Genius” (1994) i National Medal of the Arts (1995), udziały Taniec Czasopismo .



Mitchell urodził się 27 marca 1934 r. Dla ojca, który był kierownikiem budowy i matką prowadzącą dom. Dorastał w Harlemie, śpiewając w chórze, brał lekcje stepowania i uczył się tańca towarzyskiego. Tańcząc na szkolnej imprezie rytm inspirowany Fredem Astairem, nauczyciel zaproponował mu przesłuchanie do High School for the Performing Arts na Manhattanie. Pracował tam niesamowicie ciężko i wkrótce osiągnął przedprofesjonalny poziom techniki i zdolności wykonawczych.

Mitchell odrzucił szansę studiowania na uznanym wydziale tańca nowoczesnego Bennington College, zamiast tego zdecydował się na naukę w School of American Ballet, mimo że powiedziano mu, że nie ma odpowiedniego koloru skóry, aby zrobić karierę w balecie, dzieli się Dunning w Czasy . Wbrew tym przypuszczeniom, „hwystępował w Europie i Stanach Zjednoczonych z Donaldem McKayle, Louis Johnson , Sophie Maslow i Anna Sokolow i zagrał anioła w odrodzonej w 1952 roku operze Virgila Thomsona / Gertrudy Stein, Czterech świętych w trzech aktach , w Nowym Jorku i Paryżu ”- wspomina Dunning. Mitchell również zaczynał choreografować i tworzyć własne prace. Podczas trasy koncertowej po Europie z Johnem Butlerem Dance Theatre dostał taki telefon George Balanchine chciał go zatrudnić w NYCB.

Jego pierwszą ważną rolą w firmie było zastąpienie Jacquesa d'Amboise w Western Symphony . Mitchell poinformował, że słyszał wiele westchnień i co najmniej jeden rasistowski komentarz, kiedy po raz pierwszy wyszedł na scenę do tej roli. Balanchine wkrótce zaczął pracować nad Mitchellem, w tym jego popisową rolą Pucka Sen nocy letniej (1962) i główną rolę męską w świt (1957), pomimo tych rasowych reakcji. Z tym ostatnim zatańczył w duecie z białą kobietą - niezwykle prowokacyjny wybór twórczy w czasach niezwykle wysokiego napięcia rasowego w Ameryce. Dunning (w Czasy ) opisywała, jak oszczędna estetyka czarno-białych kostiumów, przecinających się w liniach ruchu odcienie, wzmacniała prowokacyjny (wówczas) charakter duetu. Sam Balanchine otrzymał kilka listów, w których występował problem z Mitchellem w takich rolach. Kultowy tancerz upierał się przy nadawaniu Mitchellowi ról, które miał talent do tańca.

Oprócz uroczej i wyjątkowej estetyki tancerza, Mitchell był godnym pochwały pracowitym pracownikiem i szybkim uczeniem się w przejmowaniu ról. Mitchell powiedział kiedyś, że nie chodziło o to, jaką rolę będzie tańczył, raczej powiedział: „Co chcesz, żebym zrobił? Użyj mnie.' Onopuścił NYCB w 1968 roku, aby pracować i tworzyć firmy we Włoszech i Brazylii. To wszystko aż do - ponownie podczas trasy koncertowej - Mitchell dowiedział się o zamachu na dr Martina Luthera Kinga Jr. w 1969 roku. Zainspirowało go to do zrobienia wszystkiego, co mógł, aby zrealizować „marzenie” dr Kinga - stworzyć taniec firma, która by to zrobiła pielęgnować i wyróżniać Afro-tancerze.

Mitchell powiedział kiedyś, że w tym momencie pomyślał: „Mogę poczekać, aż inni zmienią sytuację dla czarnych Amerykanów. Tutaj biegam po całym świecie, robiąc te wszystkie rzeczy - dlaczego nie robić ich w domu? Wierzę, że pomaganie ludziom najlepiej, jak potrafisz, to sztuka ”. W związku z tym Mitchell założył szkołę i firmę Teatr Tańca w Harlemie (DTH) ze swoim mentorem, Karelem Shookiem. Wszystko zaczęło się skromnie, od dwóch uczniów w garażu. Jednak w ciągu kilku miesięcy miał ponad 400 uczniów. Niektórzy nazywali go „flecistą tańca”, ponieważ potrafił przyciągać uczniów na swoje zajęcia, pomimo reputacji dość surowego nauczyciela.

Arthur Mitchell.

Arthur Mitchell.

Firma wykonawcza DTH zyskała międzynarodowe uznanie. Dunning opowiada, jak „w przeglądzie występu z 1970 roku, krytyczka tańca z New York Times, Anna Kisselgoff nazwała zespół„ jednym z najbardziej obiecujących przedsięwzięć tanecznych ”i napisała:„ Żadna młoda firma nie dokonała takiego postępu w tak krótkim czasie ”. nazwiska, w tym Balanchine i Jerome Robbins, przyczyniły się do wczesnego repertuaru DTH. Firma koncertowała we Włoszech, Holandii, Związku Radzieckim, RPA i Anglii. Jego pierwsze pełne sezony miały miejsce w Nowym Jorku i Londynie w 1974 roku. W miarę rozwoju firmy Mitchell odszedł od choreografii, aby skupić się na składaniu różnorodnego repertuaru, w tym dzieł klasycznych i współczesnych.

Pomimo uznania opinii publicznej i krytyków, od 1990 do lat później DTH borykało się z problemami finansowymi. Wycofanie się sponsorów korporacyjnych i rządowe wsparcie fiskalne doprowadziły do ​​tego, że firma musiała zwolnić tancerzy i personel w 1990 i 1995 r. „W 1997 r. Tancerze rozpoczęli strajk, a kolejne problemy fiskalne nastąpiły w 2004 r., Kiedy firma zadzwoniła do 2,5 dolara. milionowy deficyt ”, opowiada Halzack (WaPo). Pomimo tych wszystkich trudności i krótkiego wyłączenia (w celu restrukturyzacji), DTH nadal spełnia swoją misję i wizję. Firma jest kierowana przez Virginię Johnson od 2009 roku i będzie obchodzić 50-te urodzinythrocznica w przyszłym roku, Akcje Courtney Escoyne at Taniec Czasopismo . Dziś DTH jest nadal głównie afroamerykańską firmą, ale obejmuje tancerzy wszystkich ras.

Mitchell ustąpił ze stanowiska dyrektora artystycznego firmy, stając się emerytowanym dyrektorem artystycznym w 2011 roku. Mimo to DTH rozwija się w duchu swojej misji, iskry, którą wyznaczył Mitchell. W styczniu ubiegłego roku Taniec Czasopismo zapytał Mitchella, czy jego sny o świecie tańca spełniły się. Jego odpowiedź - „Wymień wszystkie firmy w Ameryce. Ilu ma wiodącą afroamerykańską baletnicę? Jest tylko jeden w dużym zespole, to Misty Copeland w American Ballet Theatre. Jest jeszcze wiele do zrobienia ”. Jednak wydaje się, że żywotność i dostępność sztuki, pomijając rasę, była również niezwykle ważna dla Mitchella „każdy, kto żyje bez sztuki w swoim życiu, mieszka na pustyni”, powiedział kiedyś. Dzieło jego życia niewątpliwie pozwoliło wielu ludziom - wielu Afroamerykanom, ale także wielu innym rasom - przybyć do oazy doświadczania sztuki tańca.

Autor: Kathryn Boland z Taniec informuje.

Udostępnij to:

świt , Amerykański Teatr Baletu , Anna Kisselgoff , Anna Sokolow , Arthur Mitchell , Bennington College , Nagroda magazynu Dance , Teatr Tańca w Harlemie , Donald McKayle , George Balanchine , Gertrude Stein , Szkoła średnia dla sztuk widowiskowych , Jacques d'Amboise , Jerome Robbins , John Butler Dance Theatre , Karel Shook , Kennedy Center Honor , Louis Johnson , Dotacja MacArthur Genius Grant , tancerz , sen nocy letniej , Misty Copeland , Narodowy Medal Sztuki , Balet nowojorski , NYCB , Szkoła Baletu Amerykańskiego , Sophie Maslow , Virgil Thomson , Virginia Johnson , Western Symphony

polecany dla Ciebie

Zalecane